Dzień Wszystkich Świętych, Dzień Zaduszny

Dzień Wszystkich Świętych w Kościele Katolickim obchodzony jest 1 listopada. Wcześniej dzień ten obchodzono 13 maja i oddawano cześć wszystkim męczennikom, którzy zginęli za Chrystusa. Datę na 1 listopada zmienił papież Grzegorz III w 731 roku ze względów ekonomicznych, a Dzień Wszystkich Świętych ustanowił papież Grzegorz IV w 837 roku. Często też mówi się o papieżu Janie XI, który w 935 roku ustanowił osobne, właściwe święto Wszystkich Świętych.

W tradycji, tego dnia szczególną czcią otaczano najbiedniejszych w tym żebraków. Wypiekano małe chleby nazywane powałkami lub peretyczkami, w ilości odpowiadającej liczbie zmarłych w rodzinie. Wypieków dokonywano dzień przed świętem, gdyż według wierzeń dusze powracały 1 listopada do domów i przebywały w piecach, więc nie można tego dnia było rozpalać ognia. Chleb i inne pożywienie rozdawano bezdomnym i żebrakom prosząc o modlitwę za zmarłych. Rodziny w domostwach modliły się i dzieliły chlebkami. Różne ceremonie odprawiano na cmentarzach, także wywołując dusze zmarłych.

Inną tradycją było palenie ognisk na rozdrożach, by duże mogły ogrzać się przy ognisku i odnaleźć drogę. Ogień na grobach zaczęto palić w XVI wieku. W okresie PRL dzień ten zyskał nazwę Święta Zmarłych. Dzień ten jest wolny od pracy, więc większość odwiedza groby bliskich zapalając znicze i modląc się za ich dusze, oddając im cześć i szacunek.

2 listopada obchodzony jest Dzień Zaduszny czyli dzień wspomnienia wszystkich zmarłych wiernych, niekoniecznie tych, którzy wstąpili do Nieba. Drugi dzień listopada nazywany jest też zaduszkami. Pierwsze zapiski o tym dniu pochodzą z X wieku z opactwa benedyktynów z Francji.